مىبرند . وهرگاه مظنه خلاص شدن وگريختن قبل از طي مسافت معتبره ندارد ، يا احتمال مساوى مىدهد ، قصر نكند . در اين باب ملازم وغير ملازم فرقى ندارد ، مگر آنكه آن شخص ، خود به اختيار خود ملازمت اختيار كرده بوده است وهنوز توبه نكرده باشد كه در آنجا اشكال هست ، در اين صورت احتياط را ترك نكند وهر دو را بكند . 163 - سؤال : ما بين بلد وحد ترخص ، داخل مسافت است كه مسافر صوم وصلاة خو را در ما بين حد ترخص وبلد ، چه قسم كند ؟ جواب : همين كه مسافر به جايى رسيد كه ديگر صداى اذان متعارف بلد را نمىشنود صوم وصلاة خود را قصر مىكند وپيش از آن بايد تمام بكند وهمچنين هرگاه در برگشتن به آنجايى رسيد كه صداى اذان را مىشنود ، اظهر وجوب تمام است ، اگر چه احتياط در اينجا آن است كه هر گاه نماز را نكرده است تا به آنجا رسيد نماز را در خانه بجا بياورد وتمام كند . واما روزه را : اگر پيش از ظهر به آن مكان حد ترخص برسد ، پس بايد آن روزه را نگاه دارد وصحيح است واگر پيش از ظهر هم به بلد داخل شد كه ديگر احتياط قضائي هم در كار نيست وهر گاه پيش از ظهر ، داخل بلد نشود احتياط در اين است كه قضاى روزه را هم بگيرد . 164 - سؤال : هرگاه كسى نمازش را بكند به تيمم وعورتين يا زير جامه ، منى داشته باشد وپاك نكرده باشد ، آيا اين نماز صحيح است ، يا بايد أول خودش را يا زير جامه را پاك كند وبعد از آن ، تيمم ونماز كند ؟ جواب : بلى واجب است تطهير بدن وجامه ، وهرگاه ممكن نشود تطهير ، يا اگر ممكن شود نماز قضا مىشود وبه قدر يك ركعت را هم در نمىيابد با نجاستى كه هست نماز كند وأحوط اين است كه بعد از تطهير قضا هم بكند ، لكن وجوب قضا بر حقير معلوم نيست ، بلكه مستحب است . 165 - سؤال : در دستمال حرير يا قلنسوة ( 1 ) حرير يا در سجاف ( 2 ) حرير ، نماز كردن

--> 1 : كلاه بلند ، كلاه درازا 2 : نوارى كه بر حاشية لباس دوخته مىشود .